ذكر وقايع سال چهار صد و سى و دويّم از رحلت خير البشر از جمله وقايع اين سال آنكه چون صاحب اصفهان ابو منصور بن علاء الدّوله كاكويه ثبات قدم در اطاعت طغرل بيگ نمىورزيد و كمال تلوّن « 1 » نسبت به او از وى به ظهور مىرسيد ؛ چه ، اكثر اوقات كه از وى توهّم پيدا مىكرد در مقام اطاعت مىآمد و چون اندك از بأس « 2 » او امان مىيافت باز در مقام سركشى مىشد و اطاعت ملك رحيم ديلمى را ظاهر مىساخت . بنابراين ، طغرل بيگ را كينهء او در خاطر جاى گرفته بود ، تا آنكه در اين وقت بعد از مراجعت از تسخير ولايات برادرش ابراهيم ، متوجّه اصفهان گشت . ابو منصور چون در استحكام قلعهء آن شهر سعى بسيار نموده بود و آذوقهء بسيار جمع آورده برج و باروى شهر را مستحكم ساخته در مقام مدافعت و ممانعت درآمد و هر روز ميانهء سپاه طغرل بيگ و مردم قلعه ، محاربات واقع مىشد . مدّت محاصره تا به يك سال امتداد يافت . طغرل بيگ را غيرت پادشاهى بر آن داشت كه تا فتح آن نكند از محاصرهء آن دست باز ندارد . در اثناى اين حال ، لشكر به جانب ولايت فارس فرستاد . افواج طغرل بيگ تا به بيضاى فارس رسيده اموال بسيار و اسباب بىشمار به دست آورده و مظفّر و منصور مراجعت نمودند . القصّه ، چون مدّت محاصرهء اصفهان متمادى گشت و طغرل بيگ بر سواد شهر تسلّط يافت ، مردم شهر كس پيش طغرل بيگ فرستاده مال و خراج قبول نمودند . امّا طغرل بيگ مطلقا قبول نمىكرد بىآنكه قلعه تسليم او نمايند . آخر الأمر ، اضطرار اهالى قلعه به جايى رسيد كه چوبهاى سقف مسجد جامع را سوختند ؛ همچنين اكثر عمارات را از براى چوب ويران كردند . و چون

--> ( 1 ) . تلوّن : رنگ به رنگ شدن ، مكر و حيله . - و . ( 2 ) . بأس : درشتى و خشم . - و .